Błogosławiona
Maria Klemensa (Helena) Staszewska urodziła się 30 lipca
1890r. w Złoczewie k. Kalisza. Jej rodzicami byli Karol i
Maria z Kaszyńskich. Wychowywała się w rodzinie
wielodzietnej, miała 12 rodzeństwa. Naukę rozpoczęła w
Wieluniu na pensji pani Zasadzińskiej, następnie uczyła się
w Kaliszu i Piotrkowie. Po ukończeniu szkoły średniej
rozpoczęła pracę w Sulejówku. W czasie I wojny światowej
zmarł ojciec, a niedługo potem także i matka. Po ich
śmierci wychowywała młodsze rodzeństwo. Pracowała jako
nauczycielka. W wieku 31 lat wstąpiła do Zakonu Sióstr
Urszulanek Unii Rzymskiej w Krakowie. Sześć miesięcy później
otrzymała imię Maria Klemensa i habit zakonny. W zakonie
postawiła sobie jasny cel: Być świętą urszulanką. Po
złożeniu ślubów pracowała m.in. w szkole powszechnej Sióstr
Urszulanek w Krakowie. Prowadziła także Krucjatę i solidację
w Sierczy koło Krakowa. W czasie swego 22 letniego pobytu w
zakonie pełniła obowiązki: zastępczyni przełożonej w
klasztorach: w Sierczy, Zakopanem i Stanisławowie. Była
także przełożoną w Częstochowie, Gdyni i Rokicinach
Podhalańskich. Do tych ostatnich dotarła 15 sierpnia 1939 r.
Już 1 września 1939 r. na rozkaz dowódców zmuszona była
opuścić klasztor. W wyniku działań wojennych dopiero
wieczorem wszystkie siostry dotarły do klasztoru nazaretanek
w Rabce. Następnego dnia udały się do Krakowa, skąd do
Rokicin powróciły w połowie września. Mieszkańcy wioski
witali je chlebem, mówią: teraz już będzie dobrze, bo
siostry wróciły. Zanim życie zakonne wróciło do normy
trzeba było przeprowadzić najpilniejsze remonty. Klasztor
był otwarty dla każdego, każdemu użyczał dachu nad głową.
Wzbudziło to zaniepokojenie gestapo, które przyjechało do
sióstr w lipcu 1940 r. Od 1941 r. do klasztoru przywożono
dzieci warszawskie zagrożone gruźlicą. Siostry organizowały
tajne nauczanie. Przez dom zakonny przewijało się wielu
uciekinierów i tułaczy. Taka działalność klasztoru nie
podobała się Niemcom.
Błogosławiona Maria Klemensa została aresztowana 26 stycznia
1943 r. W czasie aresztowania udała się do kaplicy, zmówiła
„Pod Twoją Obronę”, a następnie udzieliła siostrom
ostatniego błogosławieństwa. Dnia 26 lutego przewieziono ją
do więzienia na Montelupich w Krakowie, a kilka dni później
do Oświęcimia. Otrzymała numer 38102. Od początku pobytu w
Obozie była chora i cierpiąca. Z trudem trzymała się na
nogach. Zarażona tyfusem zmarła w Oświęcimiu 27 lipca
1943r. W obozie była apostołką miłości, pokoju i zgadzania
się z wolą Bożą.
Błogosławiona Maria Klemensa w czasie wojny swoim
zdecydowaniem i odwagą w udzielaniu pomocy potrzebującym
pokazała, że bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi. To
doprowadziło ją do męczeńskiej śmierci, która jest
ukoronowaniem życia chrześcijańskiego.
Dnia 13
czerwca 1999 r. w Warszawie Ojciec św. Jan Paweł II
beatyfikował 108 Męczenników Kościoła z okresu II wojny
światowej. W ich gronie znalazła się bł. M. Klemensa
(Helena) Staszewska od Jezusa Ukrzyżowanego, Urszulanka Unii
Rzymskiej. Święto obchodzi się 12 czerwca.
Modlitwa przez wstawiennictwo
bł. M. Klemensy
Boże Wszechmogący i Miłosierny, Ty wybrałeś
błogosławioną Matkę Klemensę, aby przez heroiczną miłość,
dobroć oraz oddanie życia dla Ciebie i bliźnich stała się
ofiarą miłą przed Twoim obliczem. Spraw aby wyprosiła nam
łaskę męstwa w cierpieniu, radość i pokorę w służeniu Tobie.
Udziel nam za jej przyczyną łaski, o którą Cię błagamy...
Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.
Błogosławiona
Maria Klemensa (Helena) Staszewska urodziła się 30 lipca
1890r. w Złoczewie k. Kalisza. Jej rodzicami byli Karol i
Maria z Kaszyńskich. Wychowywała się w rodzinie
wielodzietnej, miała 12 rodzeństwa. Naukę rozpoczęła w
Wieluniu na pensji pani Zasadzińskiej, następnie uczyła się
w Kaliszu i Piotrkowie. Po ukończeniu szkoły średniej
rozpoczęła pracę w Sulejówku. W czasie I wojny światowej
zmarł ojciec, a niedługo potem także i matka. Po ich
śmierci wychowywała młodsze rodzeństwo. Pracowała jako
nauczycielka. W wieku 31 lat wstąpiła do Zakonu Sióstr
Urszulanek Unii Rzymskiej w Krakowie. Sześć miesięcy później
otrzymała imię Maria Klemensa i habit zakonny. W zakonie
postawiła sobie jasny cel: Być świętą urszulanką. Po
złożeniu ślubów pracowała m.in. w szkole powszechnej Sióstr
Urszulanek w Krakowie. Prowadziła także Krucjatę i solidację
w Sierczy koło Krakowa. W czasie swego 22 letniego pobytu w
zakonie pełniła obowiązki: zastępczyni przełożonej w
klasztorach: w Sierczy, Zakopanem i Stanisławowie. Była
także przełożoną w Częstochowie, Gdyni i Rokicinach
Podhalańskich. Do tych ostatnich dotarła 15 sierpnia 1939 r.
Już 1 września 1939 r. na rozkaz dowódców zmuszona była
opuścić klasztor. W wyniku działań wojennych dopiero
wieczorem wszystkie siostry dotarły do klasztoru nazaretanek
w Rabce. Następnego dnia udały się do Krakowa, skąd do
Rokicin powróciły w połowie września. Mieszkańcy wioski
witali je chlebem, mówią: teraz już będzie dobrze, bo
siostry wróciły. Zanim życie zakonne wróciło do normy
trzeba było przeprowadzić najpilniejsze remonty. Klasztor
był otwarty dla każdego, każdemu użyczał dachu nad głową.
Wzbudziło to zaniepokojenie gestapo, które przyjechało do
sióstr w lipcu 1940 r. Od 1941 r. do klasztoru przywożono
dzieci warszawskie zagrożone gruźlicą. Siostry organizowały
tajne nauczanie. Przez dom zakonny przewijało się wielu
uciekinierów i tułaczy. Taka działalność klasztoru nie
podobała się Niemcom.