WYBITNI
KAPŁANI
Ks. Marceli
Szymański (1840 – 1900).
Urodził się w Piotrkowie Trybunalskim. Do Złoczewa przybył w
1874 r., obejmując stanowisko proboszcza parafii pw. św.
Andrzeja Ap. W rok później zatrudnił Anzelma Krysińskiego,
architekta z Warszawy by ten przeprowadził remont kościoła, gdyż
jak pisano jego stan zagrażał modlącym się. Brał czynny udział w
życiu kulturalnym i społecznym miasta. W 1880 r. został wybrany
jako pierwszy prezes OSP w Złoczewie. Pochowany został na
cmentarzu parafialnym w Złoczewie.
Ks.
Włodzimierz Kiełkiewicz (1880 – 1939).
Urodził się 14 stycznia we Włocławku Uczęszczał do gimnazjum w
Piotrkowie. Po maturze wstąpił do Seminarium Duchownego we
Włocławku. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1902 r. Pracował jako
wikariusz w Siemkowicach (1902 – 1904), Kaliszu (1904 – 1906),
Turku (1906 – 1908). Do Złoczewa przybył w 1908 r. Przez 27 lat
był proboszczem, a przez 5 także dziekanem dekanatu
złoczewskiego. W Złoczewie był członkiem Zarządu OSP, Zarządu
miasta, radnym, delegatem na Sejmik Wojewódzki. W czasie
pierwszej wojny światowej współorganizował pomoc dla osób
biednych. Kierował pracami kuchni Komitetu Amerykańskiego.
Dzięki jego staraniom powstały szkoły w Stanisławowie, Czarnej,
Szklanej Hucie. Ufundował pierwsze książki do biblioteki
Macierzy Szkolnej. Stał na czele Kasy Kościelnej. W 1935 r.
został proboszczem w Warcie. Aresztowany we wrześniu 1939 r.
przez hitlerowców został bestialsko zamordowany w miejscowości
Konau (Saksonia). 26 września 1999 r. w 60 rocznicę śmierci
wmurowana została na grobie siostry księdza Zofii Fiszerowej
tablica upamiętniająca jego śmierć.
Ks.
Bogumił Kasprzak (1895 – 1987).
Urodził się
20 grudnia
przy ulicy Rynek w Częstochowie. Wieluński 12 w Częstochowie
jako syn Franciszka i Stanisławy z Pierzgalskich. Gdy miał pięć
lat, jego mama zmarła podczas porodu brata Jana, osierocając
jednocześnie jego dwie siostry - Józefę i Teodorę. Ojciec ożenił
się powtórnie z Franciszką Łuczkiewicz, z którą miał jeszcze
dwójkę dzieci - Konstantego i Helenę. Po ukończeniu pięciu klas
miejscowego państwowego gimnazjum wstąpił w
1913
roku do
włocławskiego
seminarium
duchownego.
22 czerwca
1919
roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ks. bp. Stanisława
Zdzitowieckiego. Został skierowany jako wikariusz do
Uniejowa,
gdzie przepracował rok. W latach
1920-1921
pracował w parafii
Dobrzec.
31
stycznia
1921
roku został mianowany prefektem szkół średnich w
Kole.
W
1923 r. dokształcał
niewykwalifikowanych nauczycieli religii w Kole.
4 czerwca
1924
został skierowany do męskiego gimnazjum w
Radomsku,
do parafii św. Lamberta. Jego wychowankiem był min, prof.Kazimierz
Secomski a także wielu innych
późniejszych zacnych kapłanów. W
1931
roku został skierowany na dalsze studia do Angelicum w
Rzymie
które uwieńczył
16 czerwca
1935
roku pracą doktorską pt. "Reincarnatio in luce doctrinae
catholicae et principiorum s. Thomae". W
1938
decyzją bp. Teodora Kubiny został proboszczem parafii
Blachownia,
a 14
stycznia
1939
dziekanem
dekanatu
częstochowskiego podmiejskiego. We wrześniu
1939
roku zabito jednego z niemieckich żołnierzy. W odwecie
wyznaczono na rozstrzelanie grupę mężczyzn na rozstrzelanie
wśród nich znalazł się ks. dr Bogumił Kasprzak. Bóg czuwał nad
nim. Kula cudem go ominęła. W latach 1945 – 1948 piastował
urząd proboszczem w parafii Podwyższenia Krzyża Św. w Kole. W
1948 r. dekretem ks. biskupa Karola Radońskiego przeniesiony
został do Kolegiaty Kaliskiej. W dniu 18 czerwca 1948 r.
podniesiono go do godności kanonika gremialnego, a później
prałata i kustosza kaliskiej kapituły kolegialnej. Do 1957 r.
był proboszczem w Osięcinach, stamtąd trafił do Zduńskiej Woli.
Od 1966 r. do chwili przejścia na emeryturę w 1977 r. był
proboszczem parafii św. Andrzeja Ap. w Złoczewie. Wielokrotnie
prześladowany i inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa,
uważany był za wroga PRL. Przez 7 lat przebywał jeszcze w
Złoczewie jako rezydent. W 1984 r. przeniósł się do domu
rodzinnego w Częstochowie. Zmarł 18 czerwca. Pochowano go na
cmentarzu św. Rocha w Częstochowie.
Ks. Antoni
Owczarek (1905 – 1963).
Urodził się
5 stycznia w Sierakowicach. Gimnazjum ukończył w Łowiczu,
następnie uczył się w liceum Piusa X we Włocławku. We wrześniu
1926 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku.
W dniu 14 czerwca 1931 r. z rąk ks. biskupa Karola Radońskiego
otrzymał święcenia kapłańskie. Był prefektem w: Aleksandrowie
Kujawskim, (1931-34). W 1934 r. przybył do Złoczewa, gdzie
został rektorem kościoła klasztornego. Był także prefektem
szkół. Po wywiezieniu w dniu 1 grudnia 1939 r. ks. Władysława
Ulatowskiego, opiekował się parafią w Złoczewie. Niedługo
jednak, bowiem i jego aresztowano 6 października 1941 r. i
wywieziono najpierw do Konstantynowa koło Łodzi, a stamtąd 30
października do Dachau. W obozie nosił numer 28398. Wolność
odzyskał 25 kwietnia 1945 r. Do Złoczewa jednak powrócił dopiero
20 października. Niedługo potem biskup mianował go na funkcję
proboszcza i dziekana złoczewskiego. To jemu parafia zawdzięcza
szybką odbudowę ze zniszczeń wojennych. Wyremontował kościół
parafialny i poklasztorny, sprowadził nowy dzwon, zakupił wiele
nowych naczyń liturgicznych. Dekretem z dnia 13 maja 1950 r.
został mianowany administratorem parafii św. Mikołaja w Kaliszu.
Niedługo potem został także dziekanem. Od 1959 r. był kanonikiem
kapituły kaliskiej kolegiaty. Zmarł 10 czerwca w Kaliszu.
Ks.
Henryk Kornacki (1908 – 1956).
Urodził się w Złoczewie. Po ukończeniu seminarium duchownego we
Włocławku 1934 r. pracował w męskim gimnazjum, a następnie w
parafii św. Mikołaja w Kaliszu. Przed wybuchem wojny pracował
jeszcze jako wikariusz w parafii św. Dominika w Chodeczu. W
sierpniu 1939 r. został powołany jako kapelan do 29 pułku
Strzelców Kaniowskich w Kaliszu. Walczył w bitwie nad Bzurą, a
następnie w obronie Warszawy. Za swoją postawę w czasie kampanii
wrześniowej został odznaczony orderem Krzyża Wojennego Virtuti
Militari. Po upadku stolicy dostał się do niewoli i przebywał w
obozach: Łowiczu, Prenzlau, Rottenbergu, Buchenwald i Dachau. Po
odzyskaniu wolności został kapelanem w armmi generała Andersa. W
1946 r, otrzymał order Polonia Restituta. W latach 1952 – 56
był duszpasterzem młodych w Duszpasterstwie Akademickim w
Londynie. Okres ten wyróżnił się szczególnie organizowaniem
pielgrzymek do sanktuarium w Walsingham, pełniącego ważną rolą w
życiu Kościoła katolickiego i anglikańskiego na Wyspach
Brytyjskich. Wybudowano tam w XI w. mały domek – kaplicę, na
wzór domku Świętej Rodziny w Nazarecie – angielskie Nazaret.
Sanktuarium szybko rozwinęło się i zdobyło sławę w Europie. Ks.
Kornacki przyjeżdżał tam chętnie z młodymi studentami z Polski.
Zmarł 19 stycznia w Londynie.
Ks.
Piotr Światły.
Urodził się 23 maja 1928 roku w Piwonicach koło Kalisza.
Święcenia kapłańskie otrzymał 28 października 1956 roku we
Włocławku z rąk ks. biskupa Antoniego Pawłowskiego. Jako
wikariusz pracował w Wojkowie, Szadku, Krzywosądzy, Straszewie,
Włocławku, Turku, Złoczewie (w latach 1961 - 1963) i
Aleksandrowie Kujawskim, a następnie jako proboszcz w Raciążku i
od 17 czerwca 1981 roku proboszcz parafii pw. św. Andrzeja w
Złoczewie. Otrzymał tytuł kanonika i prałata Kapituły
Uniejowskiej, a w 1995 roku (już w diecezji kaliskiej) tytuł
prałata honorowego Jego Świątobliwości. Natomiast z okazji
40-lecia święceń kapłańskich w 1996 roku Ksiądz Prałat został
odznaczony przez Radę Miejską odznaką "Zasłużony dla Ziemi
Złoczewskiej". Dekretem księdza Biskupa Kaliskiego Stanisława
Napierały z dniem 29 czerwca 2007 r. odszedł na emeryturę. W
dniu 12 lipca 2007 r. Rada Miejska uhonorowała go tytułem
Honorowy Obywatel Miasta Złoczewa.
Ks.
Wojciech Sowa (1956 – 2007).
Urodził się 11 kwietnia w Złoczewie. Ojciec Władysław
(1910-1983) z zawodu był piekarzem, prowadził w Złoczewie
piekarnię. Mama Jadwiga (1918-2006) z domu Pustelnik, zajmowała
się prowadzeniem domu oraz pomagała mężowi w piekarni. Ks.
Wojciech był najmłodszym z rodzeństwa: Anna (ur. 1948), Szymon
(ur. 1951) oraz Zdzisław (ur. 1953). W Złoczewie ukończył szkołę
podstawową (1963 – 1971), a następnie liceum ogólnokształcące
(1971 – 1975). Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium
Duchownego we Włocławku. Na początku drugiego roku został
wcielony do wojska. Służył w 1 plutonie 2 kompanii JW nr 4446,
czyli 53. Batalionu Ratownictwa Terenowego w Brzegu Opolskim.
Służbę zakończył dnia 10 października 1978 r. Po
powrocie do seminarium został przyjęty na trzeci rok studiów. Na
piątym roku studiów został wybrany dziekanem ogólnym kleryków.
Święcenia kapłańskie z rąk ks. biskupa Jana Zaremby otrzymał we
Włocławku dnia 13 czerwca 1982 r. W dniu święceń otrzymał
pierwszą nominację na wikariusza w parafii Lisków (obecnie
diecezja kaliska). Od lata 1984 kolejną jego placówką była
parafia św. Józefa we Włocławku. W 1988 r. został skierowany na
Akademię Teologii Katolickiej w Warszawie na studia wyższe
magisterskie na kierunku: Historia, Wydział Kościelnych Nauk
Historycznych i Społecznych w zakresie historii sztuki
sakralnej, które ukończył z wynikiem bardzo dobrym 21 czerwca
1993 roku. Bezpośrednio po zakończeniu studiów, dnia 30 czerwca
1993 roku został mianowany proboszczem parafii św. Jadwigi w
Nieszawie. Dnia 20 października 1997 roku odznaczony przywilejem
rokiety i mantoletu, a dnia 26 października 1997 roku mianowany
wicedziekanem dekanatu nieszawskiego. Był animatorem życia
muzycznego w Nieszawie. Angażował się w wiel przedsięwzięć:
sprowadzenie ss. Serafitek do Nieszawy, stworzenie świetlicy
środowiskowej a przy niej Nieszawskiej Młodzieżowej Orkiestry
Dętej, rozwinięcie kultu Królowej Jadwigi, która stała się
patronką miasta, dbałość o nieszawskie kościoły. Nie bał się
mówić o sprawach trudnych, m.in. o pogromie ludności niemieckiej
w Nieszawie w 1945. Stał się gorącym orędownikiem poejdnania
polsko – niemieckiego. Nie zapomniał nigdy o swoich złoczewskich
korzeniach. Był honorowym członkiem Towarzystwa Przyjaciół
Złoczewa, współautorem książki „Szkice z dziejów parafii pw. św.
Andrzeja Apostoła w Złoczewie”. Uczestniczył w życiu kulturalnym
miasta, m.in. poprzez swoje odczyty na temat początków miasta i
parafii złoczewskiej. Zmarł dnia 2 września 2007 roku na
plebanii w Nieszawie. Został pochowany dnia 6 września 2007
roku, wedle swojego życzenia, na cmentarzu parafialnym w
rodzinnej miejscowości Złoczew.
